อันที่จริงก่อนหน้าที่จะมาเขียนบล็อกที่นี่นั้น ตัวผมเองก็อยู่ในช่วงของความลังเลหลายๆอย่าง ไม่กล้าจะเขียนอะไรลงไปในพื้นที่ที่เป็นส่วนกลางอย่างอินเตอร์เนตแบบนี้เท่าไหร่นัก ตอบตัวเองไม่ได้ว่าเราเขียนบล็อกไปเพื่ออะไร เพื่อสร้างสัมพันธ์กับผู้คน เพื่อสื่อสารกับตัวเอง เพื่อแสดงอัตลักษณ์ของเราออกมา เพื่อวาดภาพ เพื่อสร้างความนิยม หรืออะไรกันแน่ ทั้งที่เมื่อเริ่มต้นบล็อกก็เป็นแค่ที่ระบายธรรมดาๆเท่านั้น คิดอะไรได้ก็จับใส่ รู้สึกอย่างไรก็ทำไปอย่างนั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปอะไรๆกลับทำให้ต้องคิดหนัก เริ่มตระหนักถึงการรับรู้ของคนอื่นต่อตัวตนของเรามากขึ้น และบล็อกไม่ได้เป็นแค่การสื่อสารทางเดียว สุดท้ายก็คิดไปถึงว่าว่าเราควรจะโพสต์อะไรดี ทั้งจากความเหมาะสม ความต้องการของตัวเอง จุดประสงค์หลักของบล็อก ประโยชน์ที่ได้รับ ผลกระทบต่อสังคม และสุดท้ายก็จบลงด้วยการที่ไม่รู้จะพูด จะคิด จะเขียนถึงอะไรอีกต่อไป
แต่วันนี้สิ่งที่ผมคิดก็คือ บล็อกนี้เป็นเหมือนไดอารี่มากกว่า เป็นเหมือนพื้นที่ส่วนตัวให้ได้คิดให้ได้เขียน “อะไรก็ได้” โดยที่ไม่มีอะไรมาบังคับ บล็อกมันก็เป็นแค่บล็อกเหมือนวันแรกที่ผมเริ่มเขียนนั่นแหละ จะให้มันดูดีมีสีสันเปี่ยมด้วยสาระ อัดแน่นไปด้วยเรื่องราวแปลกใหม่ มีสีสันตื่นเต้นเร้าใจ เต็มไปด้วยภาพวาดสวยงามทุกวัน ก็คงเป็นไปไม่ได้ คิดได้แบบนั้นผมก็เลยปลงตก และหันมาบันทึกทุกวันให้ได้ตามอารมณ์ที่อยากให้เป็น มันก็เหมือนกับชีวิตนั่นล่ะ มันต่างกับละครหรือหนังหรืออะไรก็ตามที่เป็นการแสดง ทุกอย่างถูกวางแผนมาเป็นอย่างดี สารที่ใส่มาทุกอย่างถูกคัดแล้วคัดอีก กรองจนเหลือแต่สิ่งที่ตื่นเต้นเร้าระทึกใจผู้ชม จนบางทีเราอาจจะเคยชินกับสิ่งเหล่านั้นจนลืมไปแล้วว่า จริงๆชีวิตมันไม่ใช่แบบนั้น มันก็มีน่าเบื่อบ้าง ไม่มีอะไรบ้าง
สุดท้ายแล้วจะมีคนได้ผ่านสายตากับสิ่งที่ผมบันทึกลงไปหรือเปล่า หรือจะมีปฏิกิริยาอย่างไรกลับมาถึงผมหรือไม่ จะเกิดมรรคผลอะไรจากการทำบล็อกไหม …ก็ช่างมันเถอะ
ผมแค่มาระบาย
