สตอรี่บอร์ดเสร็จแล้วในที่สุด จริงๆเสร็จนานแล้วแต่ต้องแก้หลายซีนเพ่ิมหลายช็อต เลยใช้เวลาอีกหลายวัน ดูแล้วอาจจะงงนิดหน่อยเพราะเรื่องมันไม่ได้ดำเนินตามลำดับ แต่เป็นหลายทางเลือกเหมือนเล่นเกม
จบไปอีกหนึ่งงาน! ทีนี้ก็ได้เวลาแพ็กกระเป๋า เตรียมขึ้นเครื่องแล้ว T_T
เปลี่ยนชื่อเป็น Journal แล้วครับ แบบนี้ดูจะเข้ากับจุดประสงค์มากกว่า
เอาไว้บ่นเต็มที่ (ฮา)
เมื่อรับมาทำแล้วก็รู้สึกว่าไม่ได้ยากอย่างที่คิด ทำไปได้เรื่อยๆ ก่อนที่จะทำแบบนี้กลัวว่าจะยากเลยไม่ได้ลองทำสักที แต่กลับกันเป็นงานที่ต้องใช้แรงกว่าที่คิด… วาดหลายๆรูปเข้าก็ต้องใช้แรงอึดเหมือนกัน ไหนจะต้องวาดแก้ หารูปอ้างอิง แถมงานเร่งอีกนี่ยิ่ง…
ว่าแต่จะทำทันไหมเนี่ย T_T
อยากเขียนการ์ตูนลงเว็บรายสัปดาห์มาตั้งน๊านนนมากแล้ว แต่ไม่มั่นใจตัวเองว่าจะเขียนได้ตลอดรอดฝั่งเป็นประจำในช่วงเวลาวิกฤตของชีวิตแบบนี้ ความสม่ำเสมอเป็นอุปสรรคใหญ่อย่างนึงของการคิดทำอะไรที่มันจริงจัง ถ้าจะตั้งใจวาดลงให้ได้อาทิตย์ละหน้าไปตลอดละก็ต้องเป็นภาระหนักแน่ๆ ตอนว่างๆมันก็ไม่ยากนักหรอก แต่ถ้ามีวิบากกรรมเข้ามามันจะกลายเป็นภาระทันที แล้วก็ไม่อยากรู้สึกอย่างนั้นด้วย (;__;) จะวาดๆหยุดๆก็ไม่อยากด้วยสิ ถ้าเริ่มแล้วไปได้ไม่ตลอดก็ไม่อยากเริ่มมันนักหรอก ก้าวแรกเป็นอะไรที่ยากอย่างที่เขาว่ากันจริงๆ
หรือจะเริ่มจากอะไรที่ไม่ต้องเป็น Routine ดี? เอาแบบว่าจะลงต่อเมื่อไหร่ตามใจฉัน …ไม่ดีมั้ง T_T
การเรียนรู้วิธีรับมือกับคน ยากกว่าการเรียนรู้อื่นหลายๆอย่างทีเดียว… การเป็นคนใจอ่อนก็ทำให้ตัวเองต้องเรียนรู้ที่จะรับมือกับอะไรที่จะผ่านเข้ามาแล้วรุกล้ำอธิปไตยหลายอย่าง ทั้งคนไม่รู้จักเกรงใจ คนชอบเอาเปรียบ เอาดีเข้าตัว คนไร้มารยาท คนโกหก ก้าวร้าว รวมไปถึงคนปีนเกลียวอีกด้วย
ถึงจะไม่เคยคิดว่าจะต้องไปรบรากับคนพวกนี้ แต่ก็ต้องคอยเตือนตัวเองอยู่เรื่อยๆว่า ต้องไม่เปิดช่องให้เขาเข้ามาล่วงเกินเราได้เชียวล่ะ การปล่อยให้คนอื่นมาทำร้ายเราไม่ได้เรียกว่าการเสียสละหรือความดีหรอกนะ และกับคนดีๆน่ะถึงจะไม่ต้องระวังแต่ก็ไม่ใช่จะวางใจกับทุกอย่างได้เสมอไป
การมีระยะห่างที่เหมาะสมจำเป็นเสมอในการใช้ชีวิต เพราะไม่มีใครสมบูรณ์แบบ
จบ.
- เขียนเดอะการ์เดี้ยนแล้วรู้สึกฝืนพอสมควรกับลายเส้นสมจริง
- ภาพดูไม่ค่อยเป็นสไตล์ตัวเองเท่าไหร่
- ภาพยิ่งละเอียดยิ่งเหนื่อย
- ปกติวาดไม่ละเอียดเลยยิ่งเหนื่อยกว่าปกติ
- เครียดมามากๆแล้วอยากเขียนการ์ตูนตลกบ้าง
- ติดสกรีนเยอะแล้วภาพออกมาไม่ค่อยสวย
- อยากวาดสวยโดยไม่ต้องติดเยอะ
- แต่ติดสกรีนเหนื่อยน้อยกว่าวาด ช่วยเนียนได้ตอนที่ภาพโล่งไป
- ทักษะจีเพ็นยังไม่ดีพอ แถมตอนฝึกสวยกว่าตอนวาดจริง
- ต้องฝึกให้ฝีมือเป็น 300% เวลาทำงานจริงจะได้ใช้พลังแค่ 30% ก็พอ
- อยากกินสเต็ก…
- อยากได้หมี…
- ช่วงระยะที่ยังขาดอยู่คือภาพระยะไกล
- ระยะกลางก็ด้วย… แทบไม่มีเลย
- วาดระยะใกล้กับซูมหน้ามากจนติดเป็นนิสัย
- ทำให้มุมมองแคบแล้วดูอึดอัดไปหน่อย เหมือนนั่งจ้องหน้าคู่สนทนาอยู่ตลอด
- แต่ถ้าวาดระยะไกลตลอดก็จะรู้สึกห่างเหิน ไม่รู้สึกเน้นอารมณ์ ไม่อิน
- ที่ควรมีมากสุดคือระยะกลาง เพราะเป็นระยะปกติของมนุษย์ในการมองคนอื่นเหมือนยืนอยู่รอบๆ
- ดีที่สุดคือต้องสลับใช้ให้ได้หลากหลายครบถ้วน จะได้ไม่เบื่อ
- มุมยากๆทำให้ดูน่าสนใจ
- แต่ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องใส่บ่อย เพราะเปลืองแรง เปลืองเวลา ถ้าแค่อยากให้น่าสนใจแต่ไม่ได้ต้องการสื่ออะไรก็ใช้น้อยๆหน่อย มันไม่คุ้ม
- ต้องหาลายสกรีนลายพื้นฐานมาเก็บไว้บ้างแล้ว จะใช้แค่ทำเองในช็อปคงไม่พอ เอาแค่ใช้เท่าที่จำเป็น
- บางจุดไม่ต้องมาสานเส้นเอง ช่วยประหยัดเวลาไปได้เยอะ
- ลายไล่ Gradient ด้วย เพราะทำเองแล้วไม่สวย…
- ทำเป็นจุดเองด้วยฟิลเตอร์มันก็ยังมีข้อจำกัด
- ที่ผ่านมาเคยวาดแต่หน้ากระดาษเล็ก เลยติดเขียนสัดส่วนช่องคำพูดใหญ่ๆ
- พอเอาที่ร่างในเอห้ามาลงรายละเอียดในเอสี่แล้ว ช่องคำพูดเลยเหลือบานเบอะ
- ใช้ฟอนต์เล็กลงอีกหน่อยจะเหมาะกับหน้าเอสี่มากกว่า
- ซอยสตอรี่บอร์ดให้ถี่กว่านี้ด้วย
- อีกหน่อยต้องวาดสตอรี่บอร์ดเท่าขนาดต้นฉบับจริง ไม่งั้นกะไม่ถูก
- ไม่สิ สตอรี่บอร์ดเล็กๆดีแล้ว แต่ต้องวาดเนมละเอียดอีกทีเท่าต้นฉบับจริง
- ห้ามทำคำพูดหายตอนร่างอีก มาคิดที่หลังปวดหัวมาก
- เลิกเว้นช่องว่างไว้มาคิดทีหลังด้วย ทำให้เสร็จทีเดียว
- ตอนคิดเรื่องวาดแค่หัวกลมๆตัวขีดๆก็พอ จะได้ไปเร็ว เพราะสตอรี่บอร์ดเอาแค่ให้เรื่องมันครบ ถ้าร่างมากกว่านั้นเรื่องจะสะดุด
- ค่อยมาคิดมุมมอง รายละเอียด วางช่องคำพูด ในเนมอีกที
- มีอะไรอีก…
- น่าจะทำตอนอยู่ในกระดาษให้มากที่สุด เพราะพอเข้าคอมแล้วทำอะไรก็จะเว่อร์ไปหมด
- เท่านี้แหละมั้ง?
อยากให้เพิ่มบท บก. ไอดะ โซอิจิ อีกสักหน่อยน่ะครับ ผมชอบเฮียแกสุดในเรื่องเลยอะ… เป็นผู้ดูแลตัวจริงของบาคุแมนแท้ๆ ทำไมบทน้อยจังล่ะครับ T_T
กระดาษการ์ด 120/180 แกรม ของออฟฟิสดีโปเหมาะกับการตัดเส้นจีเพ็นที่สุดแล้วเท่าที่ลองมา ไม่รวมกระดาษวาดการ์ตูนโดยเฉพาะ เรื่องอุปกรณ์นี่ก็สำคัญมากจริงๆ ลองไปใช้กระดาษการ์ดยี่ห้ออื่นเพราะคิดว่ามันก็คงเหมือนๆกันแต่กลับลงเอยด้วยการปวดหัวว่าทำไม่ลากเส้นไม่คม สะดุด กินกระดาษแกรกๆตลอดเวลา ไอ้เราก็อดทนมาได้ตั้งนาน นึกว่าเพราะเปลี่ยนไปใช้หัวจีเพ็นนิกโก้เลยไม่คุ้น แต่ไม่ใช่อ่ะ ไอ้กระดาษมันผิวไม่เรียบนี่เอง…
รายการของที่ใช้อยู่ตอนนี้ – กระดาษการ์ด 120 แกรม office depot วาดสตอรี่บอร์ด ทำเนม ไปจนถึงตัดเส้นเล่นๆ / กระดาษการ์ด 180 แกรม office depot ตัดเส้นจริง หนาดี ทนมือเท้า / หัวปากกาจีเพ็น Tachikawa / หมึกดรออิ้ง Pilot / เตือนตัวเองไว้ว่าอย่าไปเปลี่ยนยี่ห้อมั่วซั่วอีก -”-
เรื่องอุปกรณ์นี่ก็ยุ่งยากเหมือนกันนะ… ถ้าไม่ใช้จีเพ็นคงไม่ต้องเรื่องมากขนาดนี้หรอก เปลี่ยนไปใช้พู่กันรู้แล้วรู้รอดเลยดีไหม ฮึ่ม!
เวลาเดียวที่โต๊ะทำงานไม่รกก็คือเวลาที่ไม่ได้ทำงาน เพราะฉะนั้นให้มันรกไว้น่ะดีแล้วหรือเปล่า? (นี่คือสภาพท่ีเรียกว่าเรียบร้อยแล้ว)
อีกเดือนเดียวก็จะไม่ได้นั่งหน้าโต๊ะนี้แล้ว…
